User:RRenayBassr

Język – aparat ludzkiego porozumiewania się, platforma symboli dźwiękowych używanych za pomocą ludzi w wypowiedziach w celu komunikowania myśli, uczuć, pragnień. Rejestr abstrakcyjnych, potencjalnych jednostek oraz reguł łączenia w całości. Język zwykły – ozór powstały w drodze historycznego rozwoju określonych grup etnicznych, narodowych. Język afektowany – pomocny architektura porozumiewania się stworzony za sprawą ludzi, wykorzystujący elementy języków naturalnych a elementy matematy6czno-logiczne, żywy w komunikacji międzynarodowej bądź w niektórych dyscyplinach naukowo-technicznych. Przykładem jest esperanto, języki programowania itp. Językowy obraz świata – ustabilizowany w języku, trywialny w celu społeczności mówiącej danym językiem strategia widzenia świata natomiast jego wartościowania. Elementy językowego obrazu świata ujawniają się w słownictwie (przenośne znaczenia, relacje frazeologiczne) a w gramatyce (fleksja tudzież słowotwórstwo). Stereotyp językowy – utrwalone, na konsekwencja powtarzania pewnych wyrażeń w stałych kontekstach, uogólniające przypisywanie jakichś właściwości wszystkim obiektom, aż do których odnosi się wyraz. Stereotypy językowe są nieodłącznym elementem kultury danej społeczności. Tekst (wypowiedź) – konkretny artykuł aktywności mownej danej osoby, powstały w określonych okolicznościach. Najczęściej ponadzdaniowa człon stanowiąca zamkniętą agregat znaczeniową, tematyczną, kompozycyjną, wykazuje spójność, charakteryzuje się określoną przynależnością gatunkową a stylową. Felietony – gatunek publicystyczno-literacki obejmujący teksty dotyczące aktualnych wydarzeń tudzież problemów. charakteryzuje się swobnodną kompozycją, językiem barwnym, ekspresywnym, wykorzystującym elementy potoczne lub literackie, czasami satyryczne. Mogą się pojawiać w nim elementy fikcji podporządkowane celom doraźnym. Ze względu na tematykę wyróżnia się felietony obyczajowe, literackie zaś inne. Znani felietoniści: Stefan Kisielewski, Stefan Wiechecki. Notatka prasowa – odmiana redakcyjny zawierający krótkie teksty informacyjne, w których autorzy w skondensowanej formie podają informacje dotyczące jakiegoś zdarzenia. Reportaż – forma publicystyczno-literacki obejmujący teksty mające charakter sprawozdania spośród wydarzeń, których literat był uczestnikiem, świadkiem, obserwatorem. Oprócz fragmentów opisowych, dokument zawiera elementy autorskiego komentarza, interpretacji, oceny. Perswazja – wpływanie na kogoś przy użyciu używanie różnych śrosków językowych w celu skłonienia go aż do przyjęcia określonych poglądów, wartości, postaw. Pytanie retoryczne – fraza mające formę zdania pytajnego, niewyrażające atoli niewiedzy mówiącego. Wyraz ekspresywny – ujęcie w słowa wyrażające emocje nadawcy związane z przedmiotem, pojęciem, czynnością. Może podobnie składać raport budzący emocję kopulacja mówiącego do samego odbiorcy bądź zdradzać postawę osoby mówiącej wobec świata. Eufemizm – symptom albo fuzja wyrazów zastępujące jakieś słowo, które ze względów kulturowych, religijnych, estetycznych, cenzuralnych a innych nie przypadkiem bądź nie powinno stanowić używane. Tabu językowe – społecznie usankcjonowany wzbronienie używania pewnych słów. Cechy znaków w komunikacji: - odbierane są za pomocą zmysłów - nadawca chcący udostępnia cyfra odbiorcy celem przekazania informacji - komunikat nadawcy ma wywrzeć na odbiorcy myśl, o ustalonej treści, niedotyczącej formy znaku. myśl=znaczenie - nadawca i adresat muszą być obcykanym zasady używania znaku 6 podstawowych funkcji wypowiedzi: - informatywna – polega na powiadamianiu o różnych stanach rzeczy dotyczących świata zewnętrznego ewentualnie sfery psychicznej - ekspresywna – polega na wyrażaniu dzięki wypowiedź emocji a stanów wewnętrznych osoby mówiącej - impresywna – polega na wpływaniu na odbiorcę, wywołaniu tuż przy niego określonych reakcji w postaci zachowań, postaw, przekonań - fatyczna – polega na przyciąganiu, utrzymywaniu uwagi partnera komunikacji, zaś oraz na zerwaniu spośród nim kontaktu - metajęzykowa – polega na koncentrowaniu uwagi odbiorcy na samym kodzie językowym, na komentowaniu kompozycji, właściwości stylistycznych, form gatunkowych tekstu - poetycka – polega na wywołaniu w odbiorcy przeżycia artystycznego, na koncentrowaniu jego uwagi na samym komunikacie, jego walorach estetycznych 4 pozakomunikacyjne funkcje wypowiedzi: - sprawcza (performatywna) – polega na dokonywaniu pewnych zmian w stanie rzeczy w ciągu pośrednictwem wypowiedzi na mocy konwencji społecznych - magiczna – polega na zmianie rzeczywistości na mocy wiary - ludyczna – polega na traktowaniu języka w wypowiedzi w charakterze materiału komizmotwórczego prezentatywna – polega na charakteryzowaniu nadawcy (np. płeć)